Mama Doroty Rabaczewskiej, Wanda przemówiła w tabloidzie Show:

Doronia chce wziąć ślub kościelny. Jest katoliczką. Z tego co wiem, Kościół wychodzi naprzeciw takim parom jak oni i daje możliwość, składania przysięgi małżeńskiej każdemu wedle jego przekonania. Dobrze, że z Radkiem nie miała ślubu kościelnego, bo teraz byłby kłopot. Na ślub trzeba jeszcze trochę poczekać, niech nacieszą się narzeczeństwem.

Słabo widzę Adasia Darskiego w kościele. Jeszcze słabiej w kontekście takiego wydarzenia widze później jego karierę sceniczną. Jak nic potrzebna będzie zmiana image’u z czarnego na róż. Szczęśliwie narzeczona ma różowych rzeczy w nadmiarze…

Mało jednak prawdopodobne, że Nergal zaryzykuje. Jak zna środowisko metalowe, to Adam po taki show przestałby być dla wielu osób wiarygodny, co w tym gatunku istotne jednak jest.

A Dorotka? Jak na katoliczkę to dziwne rzeczy mówi, np to:

” (…) ciężko wierzyć w coś, co spisał jakiś napruty winem i palący jakieś zioła…” – mówi o autorach Biblii Doda.

Z drugiej strony mama Dody nie mówi w jakim kościele ceremonia miałaby się odbyć. Może nie chodzi o ten kościół o którym wszyscy myślimy?

Kiedy byłem palaczem każda informacja o zakazie palenie wywoływała mój gwałtowny sprzeciw. W okresie przejściowym kiedy rzucałem palenie miałem stosunek raczej liberalny – chcesz to pal, nie chcesz nie pal. Dziś kiedy już na dobre pozbyłem się potrzeby palenia, patrzę na całość inaczej.

Po pierwsze to autentycznie mi wstyd za to, że zmuszałem niepalących do wdychania dymu papierosowego kiedy byłem palaczem. Dopiero dziś mam świadomość co czyniłem sobie i innym. I jak w sumie to głupie było.

Po drugie – nie jestem radykałem i nie biegam z gaśnicą za każdym kto pali papierosa. (Niemniej mam ochotę dać w twarz każdemu, kto paląc nie przestrzega podstawowych zasad współżycia społecznego i pali np. pod wiatą przystankową). Jeśli ktoś chce palić, niech pali.

Po trzecie – jestem za zakazem palenia w miejscach publicznych. Tylko z jednego powodu – zdrowotnego. Każdy palacz (wiem, przerobiłem to na własnej skórze) jest przekonany, że akurat jego rak płuc nie dotyczy. Z reszta żadna choroba go nie dotyczy. Każdy myśli w ten sposób tak długu jak długo nie dotknie go problem. Przy czym kiedy się już problem pojawi to jest zwykle za późno i w zasadzie można się już paleniem nie przejmować.

Tak sobie myślę, że im mniej będzie możliwości zapalenia tym dla wszystkich lepiej. Zwłaszcza, że rak płuc jest jednym z gorzej rokujących.

Pomijam już takie błahe sprawy jak to, że palacze śmierdzą choćby nie wiem co zrobili.

A i nie wierzcie, że rzucenie palenia jest trudne. Producentom środków pomagających rzucić palenie chyba nie zależy na tym, żeby palacz raz n zawsze z nałogiem się rozstał. Im raczej zależy żeby palacz pozostawał stale w stanie rzucania palenia. Stąd też powtarzane często w reklaach hasło – rzucanie palenia jest trudne.

Otóż nie jest. Warto się o tym przekonać, dla nagrody która czeka na każdego kto palenie rzuci.

Tymczasem w szkole wprowadzono lekcję informatyki, a pracownie komputerową wyposażono w to:

To powyżej to komputer Elwro 800 Junior, który produkowany był specjalnie dla szkół. Drucik na obudowie “robił” za podstawkę, np. do nut. Obudowa komputera była bowiem pierwotnie wykorzystywana w organach Ważne że działał i można było pograć. Oczywiście jeśli komuś było mało, można było zapisać się na kółko informatyczne. Ja miałem dużą potrzebę obcowania z najnowszymi zdobyczami techniki, zatem wraz z kolegą zapisaliśmy się do takiego kółka w innej szkole. Tam pracowania wyposażona była m.in. Timex 2048. Tam uczyliśmy się języka Logo, a także graliśmy w The Trap Door.

Kolejnym komputerem, o którym marzyłem i który w końcu dostałem było Atari 65 XE z oryginalnym magnetofonem (do dziś mam ten komputer i choć minęło blisko 20 lat – nadal jest sprawny!). Dzięki Atari i kilku grom wykończyłem kilkanaście joysticków. Ale jak mogło być inaczej, kiedy w pewnym momencie bardzo popularnym tytułem stał się Decathlon (i nie ma to nic wspólnego ze znanymi sklepami sportowymi). Inną grą, która zawładnęła mną na długie miesiące była River Raid - symulacja lotu myśliwcem – zadanie w zasadzie było proste leciało się wzdłuż rzeki, trzeba było niszczyć statki, śmigłowce oraz mosty (które dzieliły etapy), tankowało się wlatując na pole FUEL. Każdy etap oznaczał, że samolot leciał szybciej, a właściwie wszystko działo się szybciej. Inną grą, która pozwalała poznać wielki świat (inna możliwością wtedy było np. pisanie listów do zachodnich firm z prośbą o przesłanie naklejek, folderów reklamowych i czegokolwiek co można było uznać za element kultury zachodniej. Oczywiście uczestniczyłem w tej zabawie. Moje największe łupy to były foldery reklamowe lotniska Berlin Tegel oraz zdjęcie i naklejki Ajaxu Amsterdam – kto tego nie przeżył nie zrozumie jakie to uczucie zobaczyć kopertę z zagranicy w skrzynce w latach 80-tych ) była gra Road Race gdzie jeździło się samochodem po całych Stanach Zjednoczonych. A jeśli już mówimy o samochodach, to trzeba koniecznie wspomnieć o Pit Stop – symulatorze Formuły I. Grało się też w: Boulder Dash, World Karate Chamiponship, Karateka, Montezuma Revenge oraz polską grę firmy Avalon – Robbo. Poza grami było też spotkanie z językiem Basic. Pierwszy program był absolutnie doskonały:

10 print “Hello World”
20 Goto 10

Jako posiadacz Atari 65 XE nie mogłem chcieć Commodore 64, bo byłoby to ideologicznie niewłaściwe, niemniej doceniałem zalety tego komputera. Wystarczyło, że C64 miał kolega, miałem więc okazję pograć w różne ciekawe gry niestety niedostępne na Atari. (Nie wiem czy tak było, ale mówiło się że chociaż gry z lepszą grafiką były na C64 znacznie większe możliwości pod tym względem tkwiły w Atari. Niestety jakoś nikt chyba tych możliwości w pełni nie wykorzystał).

Kolejnym marzeniem wcale nie była Amiga, a Atari. A dokładnie Atari 1040 ST. Wystarczającym argumentem było to że miał dwa razy więcej klawiszy funkcyjnych niż moje 65XE Ale tak naprawdę chodziło o to, że ten komputer umożliwiał tworzenie muzyki. I to nie żadnych popierdółek. W jednym z programów dla dzieci (chyba 5-10-15, albo Teleranek) pojawił się Jacek Skubikowski, który pokazywał jak na tym właśnie komputerze komponował jeden z przebojów, nie wiem czy nie chodziło o legendarne “Żółta żaba żarła żur”. Po takiej rekomendacji nie można było nie marzyć o tym komputerze. Już pomijam inne możliwości jakie ten komputer miał i jak wyglądały gry. Nie można oczywiście zapomnieć o tym, że oprócz komputera w zestawie był kolorowy monitor i mysz.

Ostatni komputer marzenie to Amstrad Schneider, który był w moich młodych oczach absolutnym szczytem techniki. A w związku z tym, że absolutnie nikt ze znajomych, ani nawet znajomi znajomych nie mieli tego komputera wydawał się już czymś absolutnie niedostępnym, czymś co pewnie nie opuściło murów NASA i tak naprawdę nie było dostępne dla zwykłych śmiertelników. Klawiatura (z kolorowymi klawiszami) oraz magnetofon stanowiły jedność. Do tego monitor.

We wspomnianym Bajtku były zestawienia komputerów i ceny, które płaciło się na najsłynniejszej chyba giełdzie komputerowej, która mieściła się w Warszawie przy ulicy Grzybowskiej. Jeśli mnie pamięć nie myli, Amstrady kosztowały jakieś astronomiczne sumy, które trudno było sobie nawet wyobrazić. Czasem zastanawiałem się czy te komputery w ogóle istnieją.

Po tym wszystkim nastała era komputerów IBM. Najpierw były 286 potem 386 i w końcu 486. A potem to już poszło. Kiedyś chyba zrobię swoje prywatne małe muzeum komputerów z lat osiemdziesiątych

*Bajtek – wyjaśnienie dla młodszych czytelników, którzy mogą nie wiedzieć (nie wiem czy mi się to śniło, czy widziałem w Milionerach, panienkę dla której Bajtek to pismo dla dzieci). Otóż Bajtek był w latach 80-tych jednym z pierwszych czasopism o komputerach i przewodnikiem po nowoczesnych technologiach i grach komputerowych. W 2001 lub 2002 byłem bliski spełnienia jednego z największych marzeń- pisania do Bajtka. Pismo miało być reaktywowane przez Axel Springer Polska, napisaliśmy teksty do numeru 0, ale jeśli mnie pamięć nie myli pojawiły się problemy związane z prawami do tytułu i sprawa ostatecznie upadła. Więcej o Bajtku.

Skoro agent o pseudonimie Tomasz Małecki przestał być anonimowy, może zacząć odcinać kupony od swojej popularności. (Gotowy scenariusz przedstawiłem tu). Zwłaszcza, że agent celebryta lubi poszaleć. I lubił podobno juz wcześniej, jeszcze za czasów służby w Centralnym Biurze Śledczym.

?On był tak zafascynowany życiem playboya, że baliśmy się, że się w tym w ogóle zatraci? – miał powiedzieć Faktowi wysoki ranga funkcjonariusz policji.

A skoro tak, to czeka naszego agenta super odwyk. Chyba, że jednak postanowi odwiedzić kilka programów w telewizji i opowiedzieć swoją ?prawdziwą historię?. Chętnych do wysłuchania nie zabraknie. Chyba że…

No właśnie. Jak skrajnie nieodpowiedzialni muszą być ludzie w Fakcie trudno mi sobie wyobrazić. Można CBA szanować lub nie, można uważać że to narzędzie w rękach PIS, można nawet uważać, że Mariusz Kamiński ma antyTuskową misje. Ale ryzykować życiem człowieka? Nie wierzę, że ktokolwiek w Fakcie sprawdził, czy nasz superagent prowadzi akurat jakąś sprawę, bo niby jak. A jeśli prowadził to znalazł się w dużym niebezpieczeństwie.

Naprawdę pogoń za zwiększeniem nakładu powinna mieć granice. Jeśli wydawca sam nie umie ich określić, to powinny to zrobić organy władzy i skutecznie egzekwować prawo.

W imię zasad… – jak mawiał Franz Maurer.

Film przedstawia młodzież gimnazjalną. Oczywiście nie całą i powiedzmy sobie szczerze, tylko tą część młodzieży którą najbardziej widać (albo ta którą najgłośniej krzyczy). Niemniej bohaterowie przedstawieni w filmie czasu nie marnują – są imprezy z alkoholem, są papierosy, jest seks za pieniądze i prezenty. Jest nagrywanie na komórki, jest wyśmiewanie się z innych, w tym z nauczycieli.

Naprawdę nic nowego. Alkohol i fajki jako towar zakazany był zawsze wśród młodych. Nie wiem czy teraz skala jest większa, badań nie prowadzę. Z pewnością wcześniej (czyli że tak powiem – za moich czasów) dziewczyny zachowywały się nieco inaczej. Albo moje koleżanki z czasów szkolnych byłe inne. A jedyne galerie jakie były nam znane to te związane z kulturą. Fajki i alkohol też pojawiały się nieco później, ale były. Inna też sprawa, że wtedy informacja dociera wolniej. Nie mieliśmy komórek i internetu, a aparaty fotograficzne miały w środku kliszę, którą się później wywoływało, więc i szybkość pojawienia się zdjęcia też był nieporównywalnie mniejsza niż przesłanie obecnie komuś MMS-a. Wychodzi na to, że to technologia taki wpływ na młodych ma

W filmie jest tak (uwaga jest zakończenie opisane) – jest klasa, w klasie są 3 dziewczyny które trzymają się razem. A właściwie jest jedna która rządzi, a dwie pozostałe zabiegają o jej względy. Jest też czwarta, która wygląda na dziewczynę z oazy. Te 3, a zwłaszcza Milena (to ta która rządzi) puszczają się na prawo i lewo, piją, palą i używają języka który polskim jest tylko z nazwy (swoją drogą dialogi sztuczne jak biust Pameli Anderson). Ta nowa (Ala) jest zafascynowana Mileną i chcę najwyraźniej żeby się zaprzyjaźniły. W akcie desperacji postanawia zgłosić się do odpowiedzi za koleżankę. Tak zaczyna się przyjaźń. I metamorfoza Ali. Ala podoba się Michałowi, który też jest raczej bliżej oazy niż mocnych imprez. Ala swój pierwszy raz przeżywa z kolegą brata koleżanki z klasy i dostaje za to 50 zł. Chce jednak sprawdzić jak to jest z kimś do kogo najwyraźniej coś czuje. Próbuje z Michałem, ale seks kończy się po 2 sekundach. Potem rozchodzi się informacja i wszyscy się z Michała nabijają. Michał popełnia samobójstwo. Przyjaźń między Mileną i Alą kończy się mordobiciem i symbolicznym zmyciem makijażu przez Alę.Koniec.

Wątek samobójstwa nieco zmieniony ale znany ze sprawy Ani z Gdańska. Dawno temu reportaż bardzo podobny do historii opowiedzianej w filmie opublikowany był w Newsweeku. Zatem nic nowego, historia banalna, dialogi słabe, puenta cienka jak żyletki Polsilver. W sumie najlepsza jest muzyka O.S.T.R.

Wychodzi na to, że wystarczy zrobić film o młodzieży, która pije, pali, klnie i puszcza się gdzie popadnie by odnieść sukces (czyt. sprzedać dużo biletów). Przykre to w sumie jak pokazany obraz młodzieży.Mam nadzieje, że do władzy w przyszłości nie dojdzie właśnie ta grupa młodych. Z drugiej strony na emeryturę lepiej pojechać do ciepłych spokojnych miejsc jak np. Portugalia…

Kandydat ma w podstawowym (czyli jakim tak na marginesie – ma umieć uruchomić program?) stopniu znać Photoshopa i Flasha. Czyli ma być trochę grafikiem. Mam mieć też doświadczenie w emitowaniu reklam. Czyli ma być trochę traffikiem. Plus jeszcze takie rzeczy jak: Zdolność i chęć do samodzielnego i szybkiego przyswajania wiedzy (czyli wszystko musisz sobie zorganizować), Kreatywność twórcza (i musisz organizować szybko bo każdy deadline był wczoraj), Zdolność poszukiwania nowych rozwiązań (to jak już nikt nie będzie chciał z Twoją firmą pracować), Bardzo dobra organizacja pracy (to jest haczyk), Zdolność do pracy pod presją czasu i oczekiwań klientów (patrz hasło deadline był wczoraj) oraz Umiejętność swobodnej i rzeczowej komunikacji (czyli umiejętność wypowiadania kwestii – tak szefie, ma pan rację).

Najlepsze oczywiście na koniec. Czyli kasa i forma zatrudnienia. Podsumujmy, firma szuka project managera od Internetu, który będzie grafikiem, traffikiem, ekantem, office managerem, etc. Będzie robił wszystko. Firma oferuje mu (lub jej) umowę o dzieło oraz 2000 miesięcznie netto plus ewentualne premie. (Na końcu info “możliwość progresu wynagrodzenia”).

Zażenowanie czułem kiedy to czytałem. Jako że pracuje już dość długo, jestem w stanie wyobrazić sobie jak będzie wyglądała praca zatrudnionego (o ile się ktoś w ogóle znajdzie) i jak się będzie czuł po miesiącu. I współczuje już dziś. Firma z resztą też niespecjalnie skorzysta, bo zatrudni człowieka sfrustrowanego (który będzie pracował za każde pieniądze) lub takiego który nie zna swojej wartości. Jedno i drugie jest złe. Za wiedzę i doświadczenie się płaci. Im jednego i drugiego więcej tym wynagrodzenie wyższe. W agencjach reklamowych akurat wiedzą o tym doskonale tworząc ofertę dla klienta, startując w przetargu (wiem, bo pracowałem w dużej agencji sieciowej, znam temat od środka).

Miksowanie kilku stanowisk w jedno wcale nie jest takie fajne, również z PR-owego punktu widzenia. Jako klient zastanowiłbym się kilka razy czy chcę powierzyć swój budżet firmie, która mój brand da desperatowi zgadzającemu się pracować za miskę ryżu (wiem wiem, kryzys, ludzie umierają z głodu). Długo nie zastanawiałbym się prawdę mówiąc. I chyba klienci też się nie zastanawiają skoro pracodawca oferuje takie warunki. No chyba, że to zwykła chciwość…

Rozpracowaniem posłanki PO Beaty Sawickiej zajmował się agent Tomasz. Podobno miał być przystojny i panie miały być podatne na jego wdzięki. Ofiarą następną miała paść Jolanta Kwaśniewska, z tych Kwaśniewskich. Wiadomo, że przystojny agent Tomasz rozpracował kolejną celebrytkę Weronikę Marczuk-Pazurę.

Wiadomo już, że przystojny agent CBA, kiedy był w pracy nazywał się Tomasz Małecki.

Przyznać mu trzeba, że jest chłopak obrotny i chyba lubi znane osoby. Albo wręcz przeciwnie, nie darzy estymą osób popularnych.

Ale CBA postępuje nieroztropnie wypuszczając ciągle tego samego agenta nie zmieniając mu nawet pseudonimu. Wiem, ze powszechna opinia o szołbiznesie jest taka, że tam wszyscy piją, cpają i w ogóle dramat, ale bez przesady.Czasem w szołbizie też trzeźwieją i rozmawiają. I tak od plotki do plotki agenta można zdemaskować. A to się przełożyć może na skuteczność CBA przecież. A o czym będą media donosiły jak się skończą zatrzymania znanych? Afera piłkarska już nikogo nie interesuje. A poza tym to takie polski ucieszyć się z zatrzymania znanej (i w domyśle doskonale zarabiającej bogatej) osoby.

Z drugiej strony przystojny agent Tomasz może już zacząć myśleć o przyszłej karierze. Seria książek “Jak zatrzymałem…” byłaby bestsellerem. Poradnik “Jak uwieść posłankę w weeknd” tudzież “Jak uwieść celebrytkę w weekend” również. A potem to już reality show “Weź i nie daj się złapać” z Tomaszem Małeckim w roli Wielkiego Brata.

Nadzieje na podtrzymanie serii zatrzymań znanych jest dzisiejsza sprawa Janusza S. (Swoja drogą Gazeta dała takie zdjęcie, że z inicjałów można byłoby domyśleć się kto to. A już po tekście “współtwórca musicalu Metro” to tylko idiota nie domyśliłby się kim jest ów zatrzymany.). Pojawia się od razu pytanie czy to Janusza S. rozpracowywała agentka CBA? I czy teraz możemy spodziewać się serii zatrzymań znanych panów (czyt. celebrytów) oraz informacji o “atrakcyjnej agentce”? No bo jeśli to sprawką Tomasza M. to mamy grubszą aferę…

Patrick Swayze miał 57 lat, zmarł po 20 miesiącach walki z rakiem trzustki.

Zdjęcie: Roadsidepictures

Mistrzowie Europy

Fot. OSMAN ORSAL REUTERS / Gazeta.pl